این شعر از صائب تبریزی، با استفاده از تصاویر و استعارههای زیبا، به موضوعاتی مانند عشق، رنج، ملامت، مرگ، و فرصتهای از دست رفته میپردازد. شاعر از طبیعت و عناصر آن مانند سیل، کوه، و باد سموم برای بیان احساسات عمیق خود استفاده میکند. همچنین، اشارههایی به مفاهیم عرفانی مانند خرابات مغان و پیروی از خضر دارد.
متن شامل مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی است که درک آنها به بلوغ فکری و تجربهی زندگی نیاز دارد. همچنین، برخی از استعارهها و اشارات ممکن است برای مخاطبان جوانتر پیچیده باشد.
غزل ۲۶۴۳ - چون خرامان از نظر آن سرو قامت می رود
همچو سیل از پیش، پای کوه طاقت می رود ۱
این سر سختی که از سنگ ملامت خورده است
زود دل در حلقه اهل سلامت می رود ۲
در بیابان جنون از راهزن اندیشه نیست
کاروان در کاروان سنگ ملامت می رود! ۳
در خرابات مغان بی عصمتی را راه نیست
دختر رز با سیه مستان به خلوت می رود ۴
سوخت از گرمی نفس در سینه باد سموم
گردباد از وادی ما کی سلامت می رود؟ ۵
در حقیقت منتنی دارد به ارباب کرم
هرکه بی منت به زیربار منت می رود ۶
پیرویهای خضر ما را بیابان مرگ کرد
این سزای آن که در دنبال شهرت می رود ۷
رنگ پرواز وداع از چهره گل یافتم
چشم حسرت واکن ای بلبل که فرصت می رود ۸
از دل صد پاره صائب چه می پرسی نشان؟
مدتی شد در رکاب اشک حسرت می رود ۹
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.