این شعر از صائب تبریزی، عشق و رنجهای آن، ناامیدی و انتظار، و بیثباتی دنیا را به تصویر میکشد. با استفاده از استعارههای زیبا مانند یوسف و زلیخا، سیل و صحرا، و زر و دریا، شاعر احساسات عمیق انسانی را بیان میکند.
مفاهیم عمیق عاشقانه و فلسفی موجود در شعر ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، برخی از استعارهها نیاز به دانش ادبی و تجربه زندگی بیشتری دارند.
غزل ۲۶۴۲ - کی ز سیل گرمرو بر روی صحرا می رود؟
آنچه از مژگان تر بر چهره ما می رود ۱
عشق را در کشور ما آبروی دیگرست
یوسف اینجا بر سر راه زلیخا می رود ۲
بر امید وعده شب در میان زلف او
روزگاری شد که روز از کیسه ما می رود ۳
رفتی و از بدگمانیهای عشق دوربین
تا تو می آیی به مجلس دل به صد جا می رود ۴
بیشتر ارباب دنیا زر به منعم می دهند
آب این بی حاصلان یکسر به دریا می رود ۵
سرو مشرب در زمین هند بالا می کشد
آب می آید به این گلزار و صهبا می رود ۶
کی نهد صائب قدم بر دیده گریان من؟
آن که از رنگ حنایش خار در پا می رود ۷
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.