غزل ۲۶۲۰ - ذوق خاموشی مرا روزی که دامنگیر بود

ذوق خاموشی مرا روزی که دامنگیر بود
گرد را هم سرمه سای ناله زنجیر بود ۱

این زمان منزل پرستم، ورنه چندی پیش ازین
نقش پای خضر در چشمم دهان شیر بود ۲

دست معمار فلک را کوتهی پیچیده داشت
تا دل ویرانه من قابل تعمیر بود ۳

زهر چشم عشق هر پیمانه خونم که داد
چون به رغبت نوش کردم کاسه پر شیر بود ۴

عشق آتشدست تا در پیکر من خانه داشت
سینه من گرمتر از خوابگاه شیر بود ۵

تخته مشق حوادث نیست صائب این زمان
سینه او چون هدف دایم نشان تیر بود ۶