این شعر عاشقانه و عرفانی از سایهای سخن میگوید که بر گلستان قامت رعنا میافکند و تأثیرات عمیق عشق و جمال معشوق را توصیف میکند. شاعر از مفاهیمی مانند عشق، جمال، حقپرستی، و تلاش در راه طلب سخن میگوید و با استفاده از تصاویر زیبا و استعارههای عمیق، احساسات و تجربیات عرفانی خود را بیان میکند.
این شعر دارای مفاهیم عمیق عرفانی و عاشقانه است که درک آنها به بلوغ فکری و تجربهی زندگی نیاز دارد. همچنین، استفاده از استعارهها و تصاویر پیچیده ممکن است برای مخاطبان جوانتر دشوار باشد.
غزل ۲۵۷۵ - سایه تا بر گلستان آن قامت رعنا فکند
شاخ گل را رعشه از کف ساغر صهبا فکند ۱
آنچنان کز خط کشیدن صفحه باطل می شود
جلوه او یک خیابان سرو را از پافکند ۲
چون سپند آید سویدا در دل عاشق به رقص
پرده تا از روی خود آن آتشین سیما فکند ۳
با وجود مغز، لایق نیست پیچیدن به پوست
حق پرستی هر دو عالم را زچشم مافکند ۴
شد ره خوابیده هم پرواز با موج سراب
تا غزال وحشی من سایه بر صحرافکند ۵
هر که پشت پا نزد بر خواب در راه طلب
کی به منزل می تواند پا به روی پافکند ۶
من به آهی کوه غم از پیش دل برداشتم
رخنه ها فرهاد اگر از تیشه در خار افکند ۷
سوزنی صائب بود در عالم تجرید بار
در میاه راه بار خود ازان عیسی فکند ۸
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.