این شعر از صائب تبریزی با استفاده از تصاویر طبیعی مانند گل، بلبل، خار و نخل، به بیان مفاهیم عرفانی و اخلاقی میپردازد. شاعر با اشاره به نزاکت، صبر، توکل و تأمل، پیامدهای شتابزدگی و بیتوجهی به قوانین طبیعت و زندگی را نشان میدهد. همچنین، تأکید بر توکل به خداوند و پذیرش تقدیر از مضامین اصلی شعر است.
مفاهیم عمیق عرفانی و اخلاقی موجود در شعر برای درک و تجربه نیاز به بلوغ فکری دارد. همچنین، استفاده از استعارههای پیچیده و زبان ادبی ممکن است برای کودکان قابل فهم نباشد.
غزل ۲۵۷۴ - از نزاکت رنگ اگر بر چهره گل بشکند
خار از بیطاقتی در چشم بلبل بشکند ۱
نخل ماتم می دهد سامان برای خویشتن
هر که شاخی از گلستان بی تأمل بشکند ۲
نیست از آتش عنانی در بساط نوبهار
آنقدر فرصت که دامن بر میان گل بشکند ۳
دست شوخی چون بر آرد ز آستین آن شاخ گل
بیضه های غنچه را بر فرق بلبل بشکند ۴
این گره کز زلف او افتاد در کار چمن
شانه باد صبا در زلف سنبل بشکند ۵
بر نیاید با دل خودکام، صددریا شراب
این خمار از آب شمشیر تغافل بشکند ۶
قامت خم مانع عمر سبکرفتار نیست
سیل از رفتن نمی ماند اگر پل بشکند ۷
نیست ممکن راه یابد در گلستانش نسیم
گرچنین دل در خم آن زلف و کاکل بشکند ۸
می شود چون تیغ کوه از ابر رحمت آبدار
هر که صائب پا به دامان توکل بشکند ۹
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.