این متن توصیف زیباییها و ارزشهای زندگی در کنار یار و طبیعت است. شاعر از لذتهای زندگی، مانند بودن در میان گلها و باغها، و ارزش بخشش و عطا سخن میگوید. همچنین، تأکید میکند که بهتر است مانند گلها و آفتاب باشیم تا خارها و نیشکرها.
این متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و اخلاقی است که ممکن است برای کودکان زیر 12 سال قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از استعارهها و تشبیهات پیچیده نیاز به سطحی از بلوغ فکری دارد که معمولاً در نوجوانان و بزرگسالان یافت میشود.
غزل ۲۸۵۱ - شب و روز آن نکوتر، که به پیش یار باشی
به میانِ سَرو و سوسن، گُلِ خوش عِذار باشی ۱
به طَرَب هزار چندان، که بُوَند عیشْ مَندان
به میانِ باغْ خندان، مَثَلِ انار باشی ۲
نَشَوی چو خارهایی که خَلَند دست و پا را
به مِثالِ نیشِکَرها که شِکَرنِثار باشی ۳
به مِثالِ آفتابی، که شَهیر شُد به بَخشِش
به میانِ پاک بازان، به عَطا مُشار باشی ۴
هَله بس که تا شَهَنْشَهْ بِگُشایَد و بگوید
چو خَمُش کُنی نگوییّ و در اِنْتِظار باشی ۵
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.