غزل ۲۵۴۸ - آن که از اوضاع خود دایم شکایت می کند

آن که از اوضاع خود دایم شکایت می کند
خاطر دشمن فزون از خود رعایت می کند ۱

می شود سر حلقه روشندلان روزگار
هر که چون چشم آشنایی را رعایت می کند ۲

نیست ایمن از گزند شوخ چشمان جهان
عاشق مسکین که اظهار شکایت می کند ۳

ابر احسان می کند در خاک تیغ برق را
باد دستی خرمن ما را حیات می کند ۴

کارفرمای غضب را خشم می سوزد نخست
بعد ازان در دیگران گرمی سرایت می کند ۵

نور خود را بر زمین هرگز نماند آفتاب
عشق صائب عاقبت دل را هدایت می کند ۶