این متن شعری است که از مضامینی مانند عشق، جنون، رنج، و فلسفه زندگی سخن میگوید. شاعر از نالههای آتشین، گریههای بیپایان، و تلاش برای رسیدن به افکار بلند صحبت میکند. همچنین، به داستانهای عاشقانه مانند لیلی و مجنون اشاره دارد و از مفاهیمی مانند رزق و روزی، غرور، و فروتنی نیز سخن میراند.
متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی است که درک آن برای مخاطبان جوانتر دشوار خواهد بود. همچنین، برخی اشارات به داستانهای عاشقانه و تمثیلهای پیچیده نیازمند سطحی از بلوغ فکری و آشنایی با ادبیات کلاسیک است.
غزل ۲۵۳۵ - ناله آتش عنانم رخنه در گردون کند
گریه پا در رکابم شهر را هامون کند ۱
دامن فکر بلند آسان نمی آید به دست
سرو می پیچد به خود تا مصرعی موزون کند ۲
دست لیلی را غرور حسن دارد در نگار
پنجه شیران مگر دلجویی مجنون کند ۳
پای ما از خار صحرای جنون را ساده کرد
وای بر دستی که خار از پای ما بیرون کند ۴
کار با عمامه و دور شکم افتاده است
خم درین محفل بزرگیها به افلاطون کند ۵
رزق ما لب بستگان را بی طلب خواهد رساند
آن که خاک بی زبان را طعمه از قارون کند ۶
صفحه را جیب و بغل گنجینه گوهر شود
خامه صائب چو دست از آستین بیرون کند ۷
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.