این شعر از صائب تبریزی به مضامینی همچون عشق، امید، انتظار، رنج و خودشناسی میپردازد. شاعر با استفاده از تصاویر شعری مانند بوی پیراهن زلیخا، شمع، نسیم صبح و آهنربا، احساسات عمیق انسانی را به تصویر میکشد. همچنین، انتقادی ظریف به جامعه و رهبران آن دارد و بر اهمیت خودشناسی و پرهیز از عیبجویی تأکید میکند.
مفاهیم عمیق عرفانی و اجتماعی موجود در شعر ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، برخی از اشارات تاریخی و ادبی نیاز به دانش پیشزمینه دارد.
غزل ۲۵۳۴ - بوی پیراهن زلیخا را کجا روشن کند؟
شمع هیهات است پای خویش را روشن کند ۱
چشم بر راهند در کنعان دو صد امیدوار
تا نسیم پیرهن چشم که را روشن کند ۲
می کند تأثیر در آهن دلان هم حرف سخت
چشم سوزن را اگر آهن ربا روشن کند ۳
از نسیم صبح چون خورشید روشن تر شود
هر چراغی را که آه گرم ما روشن کند ۴
نیست دلسوزی درین ظلمت سرا از رهبران
گرم رفتاری مگر راه مرا روشن کند ۵
کار مردم نیست غیر از جستجوی عیب هم
تا به عیب خود خدا چشم که را روشن کند ۶
سوختم از رشک، تا کی در حضور چشم من
آن خودآرا خانه آیینه را روشن کند؟ ۷
می کند فانوس، صائب پرده داری شمع را
چهره آیینه رویان را حیا روشن کند ۸
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.