شاعر در این متن از رسیدن به آرزوها و شادی‌های زندگی سخن می‌گوید و تأکید می‌کند که این موفقیت‌ها بدون تلاش و حرکت به دست نمی‌آیند. او از اهمیت اولین قدم و شروع کار صحبت می‌کند و به خواننده یادآوری می‌کند که چگونه بودن و چگونگی شروع کردن، نقش مهمی در رسیدن به اهداف دارد. شاعر همچنین از بی‌خودی و رهایی از خودخواهی به عنوان عاملی برای خوشبختی یاد می‌کند.
این متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی است که درک آن برای سنین پایین‌تر ممکن است دشوار باشد. همچنین، موضوعاتی مانند تلاش برای موفقیت و رهایی از خودخواهی نیاز به بلوغ فکری دارد که معمولاً در نوجوانان و بزرگسالان دیده می‌شود.
غزل ۲۸۴۲ - بت من زدر درآمد، به مبارکی و شادی
به مُرادِ دل رَسیدم، به جهانِ بی‌مُرادی ۱
تو بِپُرس چون دَرآمد؟ که بُرون نرفت هرگز
که دَرآمد و بُرون شُد، صِفَتی بُوَد جَمادی ۲
غَلَطم، مگو که چون شُد؟ زِچگونگی بُرون شُد
تو چگونه‌یی، وَلیکِن، تو زِبی چگونه زادی ۳
چه چگونه بُد عَدَم را؟ چه نشان نَهی قِدَم را؟
نِگَر اوَّلین قَدَم را، که تو بس نِکونَهادی ۴
همه بی‌خودی پَسَندم، همه تَن چو گُل بِخَندم
به طَرَب میان بِبَندم، که چُنین دَری گُشادی ۵
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
