این متن شعری است که به مفاهیم عرفانی و فلسفی میپردازد. شاعر از مخاطب میخواهد که به جای دنبال کردن هوسها و غرور، به خداوند و حقیقت درون توجه کند. او تأکید میکند که انسان باید از تعلقات دنیوی فاصله بگیرد و به جای دنبال کردن ظواهر، به باطن و معنویت بپردازد.
متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی است که درک آن نیاز به بلوغ فکری و تجربه زندگی دارد. همچنین، استفاده از اصطلاحات و مفاهیم پیچیده ممکن است برای مخاطبان جوانتر دشوار باشد.
غزل ۲۸۴۱ - به خدا کسی نجنبد، چو تو تن زنی، نجنبی
که پیالههاست مَردم، تو شرابْ بَخشِ خُنْبی ۱
هَله خواجه خاکِ او شو، چو سوار شُد به میدان
سَرِ اسب را مَگَردان، که تو سَر نهیی، تو سُنْبی ۲
که در آن زمانْ سَری تو، که تو خویش دُنْب دانی
چو تو را سَری هَوَس شُد، تو یَقین بِدان که دُنْبی ۳
زِجهانْ گُریز و وابُر، تو زِطاق و از طُرُنْبَش
چو زِخویشْ طاق گشتی، زِچه بَستهٔ طُرُنْبی؟ ۴
تو بِدان خدایْ بِنْگَر، که صد اعتقاد بَخشَد
زِچه سُنّی است مَروی، زِچه رافِضیست قُنْبی ۵
بِفرست سویِ بینش، همه نُطْق را و تَن را
که تو را یکی نَظَر بِهْ، که همیشه میغُرُنْبی ۶
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.