غزل ۲۸۴۱ - به خدا کسی نجنبد، چو تو تن زنی، نجنبی

به خدا کسی نَجُنبد، چو تو تَن زنی، نَجُنبی
که پیاله‌هاست مَردم، تو شرابْ بَخشِ خُنْبی ۱

هَله خواجه خاکِ او شو، چو سوار شُد به میدان
سَرِ اسب را مَگَردان، که تو سَر نه‌یی، تو سُنْبی ۲

که در آن زمانْ سَری تو، که تو خویش دُنْب دانی
چو تو را سَری هَوَس شُد، تو یَقین بِدان که دُنْبی ۳

زِجهانْ گُریز و وابُر، تو زِطاق و از طُرُنْبَش
چو زِخویشْ طاق گشتی، زِچه بَستهٔ طُرُنْبی؟ ۴

تو بِدان خدایْ بِنْگَر، که صد اعتقاد بَخشَد
زِچه سُنّی است مَروی، زِچه رافِضی‌ست قُنْبی ۵

بِفرست سویِ بینش، همه نُطْق را و تَن را
که تو را یکی نَظَر بِهْ، که همیشه می‌غُرُنْبی ۶