این شعر غمگینانه به بیان احساسات عمیق شاعر درباره از دست دادن، تنهایی، حسرت و ناامیدی میپردازد. شاعر از فرصتهای از دست رفته، عشق ناکام و جدایی از یاران مینالد و احساس میکند در حالی که دیگران پیش رفتهاند، او در گذشته مانده است.
محتوا شامل مضامین عمیق عاطفی و فلسفی است که درک آن برای نوجوانان و بزرگسالان مناسبتر است. همچنین، برخی از مفاهیم مانند ناامیدی و حسرت ممکن است برای کودکان قابل درک نباشد.
غزل ۲۴۵۹ - عمر رفت و خار خارش در دل بیتاب ماند
مشت خاشاکی درین ویرانه از سیلاب ماند ۱
عقد دندان در کنارم ریخت از تار نفس
رشته خشکی زچندین گوهر سیراب ماند ۲
کاروان یوسف از کنعان به مصر آورد روی
دولت بیدار رفت و پای ما در خواب ماند ۳
غمگساران پا کشیدند از سر بالین من
داغ افسوسی بجا از صحبت احباب ماند ۴
زان گهرهایی که می شد خیره چشم عقل از و
در بساط زندگی گرد و کف و خوناب ماند ۵
دل ز بی عشقی درون سینه ام افسرده شد
داغ این قندیل روشن در دل محراب ماند ۶
تن پرستی فرصت مالیدن چشمی نداد
روی مطلب در نقاب پرده های خواب ماند ۷
عقل از کار دل سرگشته سر بیرون نبرد
در دل بحر وجود این عقده گرداب ماند ۸
اهل دردی صائب از عالم دچار ما نشد
در دل ما حسرت این گوهر نایاب ماند ۹
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.