این شعر به مضامینی مانند پاکی روح، عشق، فداکاری، و گذر از مادیات میپردازد. شاعر از ضرورت پاکسازی وجود از ناپاکیهای دنیوی، فداکاری در راه عشق، و اهمیت انتخاب درست در زندگی سخن میگوید. همچنین، تأکید بر این است که عشق و اشک ریختن برای نااهلان بیفایده است و باید تخم عمل نیک را در زمین پاک افکند.
مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی موجود در شعر ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، برخی از اشارات انتزاعی و نمادین نیاز به سطحی از بلوغ فکری و تجربهی زندگی برای درک بهتر دارند.
غزل ۲۴۵۸ - دست چون عیسی زدنیا پاک می باید فشاند
گرد ره در دامن افلاک می باید فشاند ۱
اتصال بحر بر بی دست و پایان مشکل است
در گذار سیل این خاشاک می باید فشاند ۲
عالم انوار را نتوان غبارآلود ساخت
گرد هستی را زدامن پاک می باید فشاند ۳
دور عیش نقطه از پرگار می گردد تمام
خرده جان را بر آن فتراک می باید فشاند ۴
تا به وصل خوشه گوهر رسی در نوبهار
فطره چندی به رنگ تاک می باید فشاند ۵
سرو را هر چند سرکش تر کند آب روان
نقد جان در پای آن بیباک می باید فشاند ۶
گفتگوی عشق با تن پروران بی موقع است
این نمک بر سینه های چاک می باید فشاند ۷
گریه کردن پیش بیدردان ندارد حاصلی
تخم قابل در زمین پاک می باید فشاند ۸
می کند ریزش گوارا آبهای تلخ را
جرعه اول به روی خاک می باید فشاند ۹
هست چون پروانه گر صائب ترا بال و پری
پیش آن رخسار آتشناک می باید فشاند ۱۰
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.