این شعر از صائب تبریزی به زیباییهای طبیعت و گلها اشاره دارد و از استعارههای مختلف برای بیان مفاهیم عشق، رنج، حرص و کوتاهاندیشی استفاده میکند. شاعر با تصاویر زیبا و عمیق، احساسات انسانی و ارتباط آن با طبیعت را به تصویر میکشد.
مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی موجود در شعر ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، برخی از استعارهها و مفاهیم مانند رنج و حرص نیاز به تجربه و درک بیشتری دارند.
غزل ۲۴۵۳ - آن رخ گلرنگ می باید زصهبا بشکفد
سهل باشد غنچه گل بشکفد یا نشکفد ۱
گر به ظاهر سرکش افتاده است، اما در لباس
یوسف مغرور بر روی زلیخا بشکفد ۲
عیش این گلشن به خون دل چو گل آمیخته است
غوطه در خون می زند هر کس که اینجا بشکفد ۳
می ربایندش زدست یکدگر گلهای باغ
چون نسیم صبحدم از هر که دلها بشکفد ۴
حرص نوش از نیش گردیده است چشمش را حجاب
کوته اندیشی که از لذات دنیا بشکفد ۵
خنده های بی تأمل را ندامت در قفاست
زود بی گل گردد آن گلبن که یکجا بشکفد ۶
عیش چون شد عام، گردد پرده چشم حسود
وای بر آن گل که در گلزار تنها بشکفد ۷
گر به خاکم بگذری ای نوبهار زندگی
استخوانم همچو شاخ گل سراپا بشکفد ۸
گوشه گیرانند باغ دلگشا صائب مرا
غنچه من از نسیم بال عنقا بشکفد ۹
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.