این شعر از صائب تبریزی بیانگر عشق و رنجهای عاشقانه است. شاعر از ناز و غرور معشوق و دردهای عاشق میگوید و با استفاده از تصاویر زیبا مانند لیلی و مجنون، آب و خاک، و مار، احساسات عمیق و پیچیده عشق را به تصویر میکشد. همچنین، اشارهای به غفلت و حواسپرتی انسان در زندگی دارد.
مفاهیم عمیق عاشقانه و عرفانی موجود در شعر ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از استعارههای پیچیده و زبان ادبی بالا نیاز به سطحی از بلوغ فکری و ادبی دارد.
غزل ۲۴۵۱ - سر و بالای تو فریاد از لب جو می کشد
آب را بر خاک از رفتار دلجو می کشد ۱
بر سر مجنون نمی آید دگر لیلی ز ناز
گردن بیهوده ای از دور آهو می کشد ۲
دیده هر کس نشد حیران درین عبرت سرا
از سبک سنگی گرانی چون ترازو می کشد ۳
بیشتر از طول چون مارست عرض راه تو
مستی غفلت ترا ازبس به هر سو می کشد ۴
صائب ماه نور در دلبری گرچه طاق افتاد(ه)
بر زمین خط پیش آن محراب ابرو می کشد ۵
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.