غزل ۲۴۱۵ - تا تو رفتی عالم روشن به چشمم تار شد

تا تو رفتی عالم روشن به چشمم تار شد
باده بی غش به جامم شربت بیمار شد ۱

از دهان باز بودم حلقه بیرون در
تا زبان بستم دلم گنجینه اسرار شد ۲

رو سفیدی بود در کردار و عمر من تمام
چون قلم از دل سیاهی صرف در گفتار شد ۳

نیست در دل خاری از منع چمن پیرا مرا
جوش گل مانع مرا از سیر این گلزار شد ۴

چرب نرمی شد حصار عافیت ز آتش مرا
از گداز ایمن بود هر زر که دست افشار شد ۵

از خموشی گشت روشن تا دل تاریک من
طوطی خوش حرف بر آیینه ام زنگار شد ۶

بر جنون دوری من حلقه دیگر فزود
نقطه خالش زخط روزی که خوش پرگار شد ۷

پیچ و تاب نامرادیها به قدر دانش است
می خورد خون بیش هر تیغی که جوهردار شد ۸

می کشد ناصح زبان از روی سخت من به کام
خواهد این سوهان ز ناهمواریم هموار شد ۹

در شبستان فنا صبح امیدی می شود
آنچه از انفاس، صائب صرف استغفار شد ۱۰