غزل ۲۴۰۲ - غیر را در بزم خاص آن سیمتن می پرورد

غیر را در بزم خاص آن سیمتن می پرورد
یوسف ما گرگ را در پیرهن می پرورد ۱

خون چو گردد مشک هیهات است ماند در وطن
نافه را بیهوده آهوی ختن می پرورد ۲

آن حریف خار زخمم من که صحرای جنون
هر کجا خاری است بهر پای من می پرورد ۳

خوشه را هرگز نمی باشد دو سر، بگسل طمع
می گدازد جان خود را هر که تن می پرورد ۴

گلرخان را می دهد تعلیم عاشق پروری
گل که بلبل را در آغوش چمن می پرورد ۵

بی تأمل دم مزن، کز لب گهر می ریزدش
چون صدف هر کس سخن را در دهن می پرورد ۶

پرده ای بر روی کار از جوی شیرافکنده است
عشق، شیرین را به خون کوهکن می پرورد ۷

این غزل را هر که گوید صائب از اهل سخن
می گدازد جان شیرین و سخن می پرورد ۸