غزل ۲۴۰۱ - گر به ظاهر جسم را روشن گهر می پرورد

گر به ظاهر جسم را روشن گهر می پرورد
بر امید کاستن همچون قمر می پرورد ۱

بیکسان را می کند گردآوری حفظ اله
زال را سیمرغ زیر بال و پر می پرورد ۲

از نگاه گرم معشوق است دل را آب و تاب
لعل را خورشید تابان از نظر می پرورد ۳

از حرام آن کس که آرد نعمت الوان به دست
خون فاسد را برای نیشتر می پرورد ۴

از بزرگان روی دل با زیردستان عیب نیست
زیر دامن کبک را کوه و کمر می پرورد ۵

گلشن آرایی که دارد از بصیرت بهره ای
سرو را بیش از درخت پرثمر می پرورد ۶

می کند ایام کاهش را به خود چون مه دراز
هر تهی مغزی که تن را بیشتر می پرورد ۷

اندکی دارد خبر از اشک دردآلود من
هر که طفلی را به صد خون جگر می پرورد ۸

چرخ سنگین دل کند آهن دلان را تربیت
بیضه فولاد تیغ بدگهر می پرورد ۹

پشت آیینه است صائب زنگیان را پرده پوش
چرخ از آن پیوسته صائب بی هنر می پرورد ۱۰