این شعر از صائب تبریزی به بررسی مفاهیم عمیق زندگی، طبیعت، و روابط انسانی میپردازد. شاعر با استفاده از تصاویر زیبا و استعارههای غنی، موضوعاتی مانند عدالت الهی، عشق، تربیت، و تفاوتهای اجتماعی را بیان میکند. هر بیت به شکلی نمادین به یکی از این مفاهیم اشاره دارد.
مفاهیم عمیق فلسفی و عرفانی موجود در شعر ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، برخی از استعارهها و نمادها نیاز به دانش ادبی و تجربه زندگی بیشتری دارند.
غزل ۲۴۰۱ - گر به ظاهر جسم را روشن گهر می پرورد
بر امید کاستن همچون قمر می پرورد ۱
بیکسان را می کند گردآوری حفظ اله
زال را سیمرغ زیر بال و پر می پرورد ۲
از نگاه گرم معشوق است دل را آب و تاب
لعل را خورشید تابان از نظر می پرورد ۳
از حرام آن کس که آرد نعمت الوان به دست
خون فاسد را برای نیشتر می پرورد ۴
از بزرگان روی دل با زیردستان عیب نیست
زیر دامن کبک را کوه و کمر می پرورد ۵
گلشن آرایی که دارد از بصیرت بهره ای
سرو را بیش از درخت پرثمر می پرورد ۶
می کند ایام کاهش را به خود چون مه دراز
هر تهی مغزی که تن را بیشتر می پرورد ۷
اندکی دارد خبر از اشک دردآلود من
هر که طفلی را به صد خون جگر می پرورد ۸
چرخ سنگین دل کند آهن دلان را تربیت
بیضه فولاد تیغ بدگهر می پرورد ۹
پشت آیینه است صائب زنگیان را پرده پوش
چرخ از آن پیوسته صائب بی هنر می پرورد ۱۰
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.