این متن شعری عرفانی و عاشقانه است که به مفاهیمی مانند عشق صادق، دیوانگی عاشقانه، قناعت و سادگی میپردازد. شاعر از عناصر طبیعت مانند آب، سرو، غزال و صحرا برای بیان احساسات خود استفاده کرده است. همچنین، به نقش عشق در پاکسازی دل از آرزوهای بیهوده و سادهکردن زندگی اشاره میکند.
متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و عاشقانه است که درک آن برای کودکان دشوار خواهد بود. همچنین، برخی از استعارهها و اصطلاحات بهکاررفته نیاز به سطحی از بلوغ فکری و تجربهی زندگی دارند تا بهطور کامل درک شوند.
غزل ۲۳۷۴ - هر که چون آب روان آیینه خود ساده کرد
سرو را چون بندگان در پیش خود استاده کرد ۱
کی به گرد من رسد مجنون، که کوه و دشت را
دور باش وحشت من از غزالان ساده کرد ۲
نغمه رنگین نبرد از جای خود زهاد را
گرچه خم را پایکوبان نشأه این باده کرد ۳
شد به چشمم توتیا گرد یتیمی تا محیط
از صدف گهواره در یتیم آماده کرد ۴
از ملاحت مستی آن لعل میگون کم نشد
کار صد بیهوشدارو این نمک با باده کرد ۵
پاک کرد از آرزوها عشق صادق سینه را
صبح از نقش پریشان آسمان را ساده کرد ۶
تا شود بر پیروان آسان ره دیوانگی
دشت را مجنون صحراگرد من پر جاده کرد ۷
عاشقان پیش تو بیقدرند، ورنه شمع را
انتظار صحبت پروانه ها استاده کرد ۸
کم نشد چون غنچه صائب برگ عیش از خلوتش
هر که از گلشن قناعت با دل نگشاده کرد ۹
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.