این شعر به موضوعاتی مانند جدایی، طمع، ناسپاسی، پیری و تجربیات زندگی میپردازد. شاعر از احساسات عمیق انسانی مانند اندوه، حسرت و عبرتگیری از زندگی سخن میگوید. همچنین به رفتارهای ناپسند مانند طمع و سادهلوحی اشاره دارد.
مفاهیم عمیق فلسفی و عرفانی موجود در شعر، درک آن را برای مخاطبان جوانتر دشوار میسازد. همچنین برخی از اشارات مانند طمع و فریب نیاز به تجربه و شناخت کافی از زندگی دارد.
غزل ۲۳۷۲ - گرچه انفاس گرامی سینه صرف آه کرد
اینقدر شد دانه خود را جدا از کاه کرد ۱
تا نگارین شد زمی دست سبو در زیر سر
دست ارباب طمع را از طلب کوتاه کرد ۲
بی وداع ما سفر کردن نه از آداب بود
می توانستیم آخر همتی همراه کرده ۳
برگ را پنهان کند بسیاری بار درخت
کثرت نعمت زبان شکر را کوتاه کرد ۴
رنگها در روز روشن می نماید خویش را
از سیه کاری مرا موی سفید آگاه کرد ۵
با خس و خاشاک، صائب موجه دریا نکرد
آنچه با ما ساده لوحان آب زیر کاه کرد ۶
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.