این متن شعری است که به موضوعات عشق، رنج، ناامیدی، و فلسفه زندگی میپردازد. با استفاده از تصاویر شاعرانه مانند فرهاد و کوه، لاله و شبنم، و تشبیهات عمیق، احساسات عمیق انسانی را بیان میکند. شاعر از ناتوانی در کنترل برخی امور زندگی، مانند عشق و رنج، سخن میگوید و به ناپایداری دنیا اشاره میکند.
متن دارای مفاهیم عمیق عاطفی و فلسفی است که درک آن برای نوجوانان کمسنوسال دشوار است. همچنین، برخی از اشارات مانند رنج و ناامیدی ممکن است برای خوانندگان جوانتر سنگین باشد.
غزل ۲۳۱۷ - بر دل خود هر که چون فرهاد کوه غم نهاد
از سبکدستی بنای عشق را محکم نهاد ۱
از دل پرخون شکایت می تراود بی سخن
مهر نتوان بر دهان لاله از شبنم نهاد ۲
اختیاری نیست در گهواره طفل شیر را
دست در مهد زمین باید به روی هم نهاد ۳
خامسوزان هوس را روی در بهبود نیست
ساده لوح آن کس که داغ لاله را مرهم نهاد ۴
دل زهمدردان شود از گریه خالی زودتر
وقت شمعی خوش که پا در حلقه ماتم نهاد ۵
طی کند هر کس بساط آرزوی خام را
می تواند دست رد بر سینه حاتم نهاد ۶
منع نتوان کرد خوبان را زخودبینی که گل
بر سر زانوی خود آیینه شبنم نهاد ۷
تا سفال تشنه ای را می توان سیراب کرد
لب چو بیدردان نمی باید به جام جم نهاد ۸
یک دم خوش قسمت اولاد او صائب نشد
در چه ساعت یارب آدم پا درین عالم نهاد؟ ۹
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.