این شعر عاشقانه و عرفانی از صائب تبریزی، به زیباییهای معشوق و دردهای عشق میپردازد. شاعر با استفاده از استعارههای زیبا مانند «عنبر بر سر آتش نهاد» و «پر پروانه»، عشق را به عنوان نیرویی سوزان و فداکارانه توصیف میکند که عاشقان را به سوی خود میکشاند و آنها را وادار به فداکاری میکند.
مفاهیم عمیق عرفانی و عاشقانه موجود در شعر ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، برخی از استعارهها و تشبیههای به کار رفته نیاز به سطحی از بلوغ فکری و تجربه برای درک کامل دارند.
غزل ۲۳۱۶ - تا زخط حسن تو عنبر بر سر آتش نهاد
مغز ما سوداییان سر بر سر آتش نهاد ۱
آه از آن رخساره نو خط که از هر حلقه ای
عاشقان را نعل دیگر بر سر آتش نهاد ۲
شد جهان تاریک در چشم، چو عشق تاج بخش
از پر پروانه افسر بر سر آتش نهاد ۳
عشق را دارالامانی نیست جز آغوش حسن
آشیان خود سمندر بر سر آتش نهاد ۴
هر که چون گل از وفای نوبهار آگاه شد
نقد و جنس خویش یکسر بر سر آتش نهاد ۵
چون پر و بال سمندر، عشق اگر یاری کند
می توان پهلوی لاغر بر سر آتش نهاد؟ ۶
دل درون سینه ام از آرزوی خام مرد
چند بتوان هیزم تو بر سر آتش نهاد ۷
کم شتابی داشت عمر ما، که از قد دو تا
دور گردون نعل دیگر بر سر آتش نهاد! ۸
هر که صائب از خس و خار علایق پاک شد
می تواند پا چو صر صر بر سر آتش نهاد ۹
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.