غزل ۲۳۱۶ - تا زخط حسن تو عنبر بر سر آتش نهاد

تا زخط حسن تو عنبر بر سر آتش نهاد
مغز ما سوداییان سر بر سر آتش نهاد ۱

آه از آن رخساره نو خط که از هر حلقه ای
عاشقان را نعل دیگر بر سر آتش نهاد ۲

شد جهان تاریک در چشم، چو عشق تاج بخش
از پر پروانه افسر بر سر آتش نهاد ۳

عشق را دارالامانی نیست جز آغوش حسن
آشیان خود سمندر بر سر آتش نهاد ۴

هر که چون گل از وفای نوبهار آگاه شد
نقد و جنس خویش یکسر بر سر آتش نهاد ۵

چون پر و بال سمندر، عشق اگر یاری کند
می توان پهلوی لاغر بر سر آتش نهاد؟ ۶

دل درون سینه ام از آرزوی خام مرد
چند بتوان هیزم تو بر سر آتش نهاد ۷

کم شتابی داشت عمر ما، که از قد دو تا
دور گردون نعل دیگر بر سر آتش نهاد! ۸

هر که صائب از خس و خار علایق پاک شد
می تواند پا چو صر صر بر سر آتش نهاد ۹