غزل ۲۲۸۹ - نمک به دیده غفلت کن از سفیده صبح

نمک به دیده غفلت کن از سفیده صبح
که صد کتاب سخن هست در جریده صبح ۱

ما ز جامه احرام را کفن زنهار
مشو چو مرده دلان غافل از سفیده صبح ۲

ازان سفینه خورشید آسمان سیرست
که بادبان کند از پرده های دیده صبح ۳

چو آفتاب بود گرم، نان راهروی
که روزیش بود از سفره کشیده صبح ۴

بیاض سینه روشندلان رقم سوزست
ستاره نقطه سهوست بر جریده صبح ۵

به سوزن مژه آفتاب هیهات است
رفوپذیر شود سینه دریده صبح ۶

مرا که با دل شب راز در میان دارم
چه دل گشاده شود صائب از سفیده صبح؟ ۷