غزل ۲۱۹۴ - در ظاهر اگر پشت به من همچو کمان داشت

در ظاهر اگر پشت به من همچو کمان داشت
لیک از ته دل روی توجه به نشان داشت ۱

آن عهد کجا رفت که آن دلبر پرکار
ما را به ته دل، دگران را به زبان داشت ۲

اکنون نظرم کاسه دریوزه اشک است
آن رفت که غمخانه من آب روان داشت ۳

نرگس طرف چشم سخنگوی تو گردید
از بی بصران شرم توقع نتوان داشت ۴

پیوسته درین باغ، دلم چون گل رعنا
رویی به بهار و رخ دیگر به خزان داشت ۵

دلگیری من نیست ازین باغ، نوآموز
در بیضه مرا شوق قفس بال فشان داشت ۶

انگشت نما بود ز نادیدگی خلق
هر کس چو مه نو لب نانی ز جهان داشت ۷

هرگز به سر خود قدمی راه نرفتم
در بادیه زنجیر مرا ریگ روان داشت ۸

تا چشم گشودم من دلسوخته صائب
چون داغ، مرا لاله عذاری به میان داشت ۹