غزل ۲۱۹۳ - از عکس خود آن آینه رو بس که حیا داشت

از عکس خود آن آینه رو بس که حیا داشت
در خلوت آیینه همان رو به قفا داشت ۱

چون معنی بیگانه که وحشت کند از لفظ
همخانه دل بود و ز دل خانه جدا داشت ۲

از بی ثمری سبز درین باغچه ماندم
چون سرو، مرا دست تهی بر سر پا داشت ۳

می کرد قیامت سخن ما ز بلندی
تا قامت او ریشه در اندیشه ما داشت ۴

هر جغد در او خال رخ سیمبری بود
از روی تو ویرانه من بس که صفا داشت ۵

در خامه نقاش ازل نقطه خالت
چون چرخ دو صد دایره بی سر و پا داشت ۶

گرد دل من گر هوس بوسه نگردید
اندیشه ازان چهره اندیشه نما داشت ۷

تاج است گران بر سر آزاده، وگرنه
چون بیضه مرا زیر پر و بال، هما داشت ۸

صائب نشد از منزل مقصود کس آگاه
از نقش قدم گر چه فزون راهنما داشت ۹