غزل ۲۱۷۰ - آن نرگس بیمار، عجب هوش ربایی است

آن نرگس بیمار، عجب هوش ربایی است
این ظالم مظلوم نما طرفه بلایی است ۱

در چشم تو گل پرده نشین است، وگرنه
هر موجه ای از ریگ روان قبله نمایی است ۲

زنهار ز ما بار مجویید که چون سرو
از باغ جهان حاصل ما دست دعایی است ۳

حسنی که به صورت بود انجام پذیرد
بیچاره اسیری که گرفتار ادایی است ۴

چون قطره باران نکشم رنج غریبی
هر گوشه مرا همچو صدف خانه خدایی است ۵

از اطلس گردون گذرد راست چو سوزن
از راستی آن را که درین راه عصایی است ۶

رندی است که اسباب وی آسان ندهد دست
سرمایه تزویر، عصایی و ردایی است ۷

همچشم حبابم که درین قلزم خونخوار
کسب من سرگشته همین کسب هوایی است ۸

هر بند گرانی که کند عقل سرانجام
در پیش سبکدستی می، بند قبایی است ۹

صائب نتواند ز نظر اشک نریزد
آن را که نظر بر رخ خورشید لقایی است ۱۰