غزل ۲۱۶۹ - صبح از لب لعل تو پیام نمکینی است

صبح از لب لعل تو پیام نمکینی است
شام از شکن زلف گرهگیر تو چینی است ۱

از زخم تو هر سینه خیابان بهشتی است
از داغ تو هر پاره دل زهره جبینی است ۲

آبی که ازو خضر حیات ابدی یافت
از دامن دشت تو سیه خانه نشینی است ۳

هر نقطه ز مجموعه رخسار تو چون خال
آشوب دل و دشمن جان، رهزن دینی است ۴

مخمور ترا در دل می، نشأه جان بخش
زهری است که پنهان شده در زیر نگینی است ۵

هر عقده که در راه طلب روی نماید
سودازده زلف ترا نافه چینی است ۶

صبحی که ازو روی زمین شد شکرستان
نسبت به شکرخنده او شوره زمینی است ۷

بینایی چشمی که به عبرت نشود خرج
از مایه حسرت، نگه بازپسینی است ۸

معموره دنیا نبود جای اقامت
هر خانه که آید به نظر، خانه زینی است ۹

صائب چه کند آهوی وحشت زده ما؟
هر گوشه درین دشت، کمندی و کمینی است ۱۰