این شعر از صائب تبریزی بیانگر درد هجران، ناامیدی از دنیا و انتقاد از نابرابریهای اجتماعی است. شاعر از دلهای نگران، آوارگی و بیثباتی زندگی سخن میگوید و به ناکامیهای انسان در رسیدن به آرزوهایش اشاره میکند. همچنین، انتقادی تند به ناعادلانه بودن جهان و رفتارهای سطحی مردم دارد.
محتوا شامل مفاهیم عمیق فلسفی و انتقادهای اجتماعی است که ممکن است برای مخاطبان کمسنوسال نامفهوم یا سنگین باشد. همچنین، برخی از ابیات حاوی ناامیدی و درد عاطفی هستند که درک آنها نیاز به بلوغ فکری دارد.
غزل ۲۱۴۰ - در وصل، دل از هجر فزون دل نگران است
آوارگی تیر در آغوش کمان است ۱
بیهوده پس سبحه و زنار دویدیم
شیرازه اوراق دل آن موی میان است ۲
این با که توان گفت، که با آن همه نعمت
دل خوردن ما بر فلک سفله گران است ۳
گر باد به فرمان سلیمان زمان بود
مجنون ترا ریگ روان تخت روان است ۴
روشن گهران از هنر خویش نگویند
اینجاست که جوهر علف تیغ زبان است ۵
مردان حق از دایره چرخ برونند
از چرخ شکایت روش پیرزنان است ۶
بیرون شد ازین دایره بی زخم محال است
ما سست عنانیم و قضا سخت کمان است ۷
ذرات جهان ریزه خور خوان سپهرند
هر چند که بر سفره او یک ته نان است ۸
صائب دم گرمی که برآرد ز جهان دود
در حلقه ما سوختگان باد خزان است ۹
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.