این شعر به موضوعاتی مانند درد و رنج، عشق و هجران، آزادی و جستجوی حقیقت، و ناپایداری زندگی میپردازد. شاعر از احساسات عمیق انسانی مانند دلتنگی، بیقراری، و حیرت سخن میگوید و از عناصر طبیعت برای بیان این مفاهیم استفاده میکند.
متن دارای مفاهیم عمیق فلسفی و عاطفی است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از استعارههای پیچیده و مفاهیم انتزاعی نیاز به سطحی از بلوغ فکری دارد.
غزل ۲۱۳۹ - درد تو به دلهای سبکروح گران است
تبخال بر آن لب گره رشته جان است ۱
در وصل دل از هجر فزون دل نگران است
آوارگی تیر در آغوش کمان است ۲
بر خاطر آزاده من دست گهربار
چون دست تهی بر دل محتاج گران است ۳
از دل نبرد شوق وطن عزت غربت
در صلب گهر آب همان قطره زنان است ۴
ایمن نتوان گشت ز برگشتگی بخت
پیوست هدف را خطر از پشت کمان است ۵
در قافله ریگ روان پیش و پسی نیست
پس مانده این مرحله از پیشروان است ۶
حیرت زدگان را نبود بهره ای از وصل
در دامن گل دیده شبنم نگران است ۷
در بال و پر عزم، مرا کوتهیی نیست
سنگ ره من کاهلی همسفران است ۸
بیتابی ذرات جهان در طلب حق
در شیشه ساعت سفر ریگ روان است ۹
صائب نگه گرم در آن چشم سیه مست
برقی است جهانسوز که در ابر نهان است ۱۰
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.