غزل ۲۱۳۹ - درد تو به دلهای سبکروح گران است

درد تو به دلهای سبکروح گران است
تبخال بر آن لب گره رشته جان است ۱

در وصل دل از هجر فزون دل نگران است
آوارگی تیر در آغوش کمان است ۲

بر خاطر آزاده من دست گهربار
چون دست تهی بر دل محتاج گران است ۳

از دل نبرد شوق وطن عزت غربت
در صلب گهر آب همان قطره زنان است ۴

ایمن نتوان گشت ز برگشتگی بخت
پیوست هدف را خطر از پشت کمان است ۵

در قافله ریگ روان پیش و پسی نیست
پس مانده این مرحله از پیشروان است ۶

حیرت زدگان را نبود بهره ای از وصل
در دامن گل دیده شبنم نگران است ۷

در بال و پر عزم، مرا کوتهیی نیست
سنگ ره من کاهلی همسفران است ۸

بیتابی ذرات جهان در طلب حق
در شیشه ساعت سفر ریگ روان است ۹

صائب نگه گرم در آن چشم سیه مست
برقی است جهانسوز که در ابر نهان است ۱۰