این شعر عرفانی و فلسفی از صائب تبریزی، به مفاهیمی همچون عرفان، آزادی، هستیشناسی و رازهای نهفته در وجود انسان میپردازد. شاعر با استفاده از استعارههای زیبا مانند «خمخانه افلاک»، «میکده»، و «گوهر نایاب»، به بیان تجربیات عرفانی و فلسفی خود میپردازد و بر نقش انسان در آفرینش و کشف رازهای جهان تأکید میکند.
محتوا شامل مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی است که درک آنها به بلوغ فکری و تجربهی زندگی نیاز دارد. همچنین، استفاده از استعارههای پیچیده ممکن است برای مخاطبان جوانتر دشوار باشد.
غزل ۲۱۱۴ - خمخانه افلاک تهی ساخته ماست
دیری است که این میکده پرداخته ماست ۱
آن گوهر نایاب که در بحر نگنجد
در سینه غواص نفس باخته ماست ۲
سیلاب خس و خار وجودست جهان را
رازی که نهان در دل بگداخته ماست ۳
یک سرو به آزادی ما نیست درین باغ
از صبح ازل این علم افراخته ماست ۴
بس چشمه که از دیده خورشید گشاید
نوری که در آیینه پرداخته ماست ۵
با همت ما روی زمین دامن خالی است
برداشته نه فلک انداخته ماست ۶
رنگینی دارست ز بیباکی منصور
رعنایی سرو از نظر فاخته ماست ۷
صبحی که ازو شور در آفاق فتاده است
فردی ز بیاض نفس باخته ماست ۸
هر چند کسی نیست به افتادگی ما
از چرخ مگویید، که انداخته ماست ۹
صائب که بر او نغمه طرازی است مسلم
خون در دلش از ناله بگداخته ماست ۱۰
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.