غزل ۲۱۰۶ - از حد گذشت وقت سحر آرمیدنت

از حد گذشت وقت سحر آرمیدنت
پستان صبح خشک شد از نامکیدنت ۱

دامان عمر دست و گریبان خاک شد
باقی است همچنان هوس بزم چیدنت ۲

شد شیشه دل دو چشم تو از عینک و هنوز
مشتاق حسن سنگدلان است دیدنت ۳

زینسان که پای عزم تو در خواب رفته است
بسیار مشکل است به منزل رسیدنت ۴

اکنون که در دهان تو دندان بجا نماند
بی حاصل است داعیه لب گزیدنت ۵

با این گرانیی که تو داری چو پای خم
مشکل بود ز کوی مغان پاکشیدنت ۶

چندان هوای نفس عنان ترا گرفت
کز دست رفت قوت از خود رمیدنت ۷

در خون کشید تیر قضا صد هزار صید
از سر نرفت مستی غافل چریدنت ۸

صائب شکسته باش که آخر شکستگی
چون موج می شود پر و بال پریدنت ۹