این متن شعری است که با استفاده از تصاویر و استعارههای زیبا، احساسات عمیق عاشقانه، رنجها و آرزوهای بیپاسخ را بیان میکند. شاعر از عناصری مانند لب لعل، باده، گوهر، شبنم و ... برای توصیف حالات درونی خود استفاده کرده است. همچنین، در برخی ابیات به مفاهیمی مانند شهادت، قیامت و دعا نیز اشاره شده است.
متن دارای مفاهیم عمیق عاشقانه و عرفانی است که درک آنها نیاز به بلوغ فکری و تجربهی زندگی دارد. همچنین، برخی از استعارهها و اشارات ممکن است برای مخاطبان جوانتر نامفهوم یا سنگین باشد.
غزل ۲۱۰۱ - دل رفته رفته رنگ لب لعل او گرفت
زین باده، رنگ کوه بدخشان سبو گرفت ۱
گلرنگ گشت تیغ شهادت ز زخم ما
این آب از صفای گهر رنگ جو گرفت ۲
بر روی آفتاب چو شبنم گشاد چشم
هر پاک گوهری که دل از رنگ و بو گرفت ۳
ته جرعه اش به صبح قیامت شفق دهد
جامی که دیده از لب میگون او گرفت ۴
گوهر حدیث پاکی دامان او شنید
از شرم، هر دو دست صدف را به رو گرفت ۵
از شیر مادرست به من می حلالتر
زین لقمه غمی که مرا در گلو گرفت ۶
دست فلک کجا به گریبان من رسد؟
از شش جهت چنین که مرا غم فرو گرفت ۷
جز خون شدن، امید نجاتم نمانده است
از بس دل مرا به میان آرزو گرفت ۸
دست دعای خلق بود پشتبان عمر
زان خم به پای ماند که دست سبو گرفت ۹
دست از جهان نشسته مکن آرزوی عشق
کاین نیست دامنی که توان بی وضو گرفت ۱۰
صائب ز ناز دایه بی مهر فارغ است
طفلی که با مکیدن انگشت خو گرفت ۱۱
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.