غزل ۲۰۷۷ - گل بس که شرم ازان رخ پر خط و خال داشت

گل بس که شرم ازان رخ پر خط و خال داشت
آیینه در کف از عرق انفعال داشت ۱

از چشم دام می کند امروز خوابگاه
مرغی که وحشت قفس از نفس بال داشت ۲

فیروز جنگ گشت دل شیشه بار ما
در کوچه ای که سنگ حذر از سفال داشت ۳

زیر سیاه خیمه لیلی نشسته بود
مجنون اگر چه چشم به چشم غزال داشت ۴

جز دود دل نچید گلی از وصال شمع
فانوس ساده لوح چها در خیال داشت ۵

امروزه خنده طرح به گلزار می دهد
آن روزگار رفت که صائب ملال داشت ۶