این متن شعری است که از عناصر طبیعت مانند گل، آیینه، مرغ، و سنگ برای بیان احساسات عمیق انسانی مانند عشق، اندوه، و حسرت استفاده میکند. شاعر با تصاویر زیبا و استعارههای پیچیده، حالات روحی و عاطفی را به تصویر میکشد.
متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و عاطفی است که درک آن نیاز به بلوغ فکری و تجربهی زندگی دارد. همچنین، استفاده از استعارههای پیچیده ممکن است برای مخاطبان جوانتر دشوار باشد.
غزل ۲۰۷۷ - گل بس که شرم ازان رخ پر خط و خال داشت
آیینه در کف از عرق انفعال داشت ۱
از چشم دام می کند امروز خوابگاه
مرغی که وحشت قفس از نفس بال داشت ۲
فیروز جنگ گشت دل شیشه بار ما
در کوچه ای که سنگ حذر از سفال داشت ۳
زیر سیاه خیمه لیلی نشسته بود
مجنون اگر چه چشم به چشم غزال داشت ۴
جز دود دل نچید گلی از وصال شمع
فانوس ساده لوح چها در خیال داشت ۵
امروزه خنده طرح به گلزار می دهد
آن روزگار رفت که صائب ملال داشت ۶
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.