این متن شعری است که به مضامینی مانند عشق، رنج، بخشش، و ناپایداری زندگی میپردازد. شاعر از غمهای عاشقانه، بیعدالتی روزگار، و ارزش نهادن به عشق و بخشش سخن میگوید. همچنین، اشاراتی به مفاهیم فلسفی و اخلاقی مانند گذشت و آگاهی از خطرات زندگی دارد.
متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی است که درک آنها به بلوغ فکری و تجربهی بیشتری نیاز دارد. همچنین، برخی از واژگان و اشارات تاریخی یا ادبی ممکن است برای مخاطبان جوانتر دشوار باشد.
غزل ۲۰۷۶ - هر کس ز تیغ غمزه او سر دریغ داشت
جام سفالی از لب کوثر دریغ داشت ۱
زر را به زر چرا ندهد بی دریغ کس؟
از یار سیمبر نتوان زر دریغ داشت ۲
ماند از غبار خاطر خود زنده زیر خاک
از هر که آسمان مژه تر دریغ داشت ۳
میزان روزگار ندارد به ظلم میل
زان سر بجوی هر چه ازین سر دریغ داشت ۴
فیض قدح چرا بود از آفتاب کم؟
نتوان ز خاک باده احمر دریغ داشت ۵
آگاه بود خضر ز آفات زندگی
دانسته آب را ز سکندر دریغ داشت ۶
صائب ز حرف تلخ شکایت چرا کند؟
هر کس ز کام طوطی، شکر دریغ داشت ۷
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.