این شعر عاشقانه و عرفانی از صائب تبریزی، با استفاده از تصاویر زیبا و استعارههای عمیق، به بیان احساسات شاعرانه درباره عشق، فراق، و رنجهای عاشق میپردازد. شاعر از عناصری مانند گل، باغ، آتش، و دریا برای توصیف حالات درونی خود استفاده میکند.
متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و عاشقانه است که درک آنها به بلوغ فکری و تجربهی زندگی نیاز دارد. همچنین، استفاده از استعارههای پیچیده ممکن است برای مخاطبان جوانتر دشوار باشد.
غزل ۲۰۷۴ - از شرم اگر چه روی تو چندین نقاب داشت
هر ذره از فروغ تو چشم پر آب داشت ۱
رفتی به سیر گلشن و از شرم آب شد
هر گل که باغبان ز برای گلاب داشت ۲
دود قیامت از دل آتش بلند کرد
خونابه ای که در دل گرم این کباب داشت ۳
می خواست زین خرابه به جای خراج، گنج
فرمانروای عشق که ما را خراب داشت ۴
در گلشنی که بلبل ما شد سیه گلیم
هر غنچه در نقاب، گل آفتاب داشت ۵
مجنون به ریگ بادیه غم های خود شمرد
یاد زمانه ای که غم دل حساب داشت ۶
زان آتشی که در دل من عشق برفروخت
هر موی من چو موی میان پیچ و تاب داشت ۷
از ورطه ای که کشتی ما بر کنار رفت
دریا خطر ز گردش چشم حباب داشت ۸
صائب ز ما دگر سخن خونچکان مجوی
تا خام بود، گریه خونین کباب داشت ۹
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.