این متن شعری است که به بیان دردها و رنجهای زندگی، ناامیدی از زمانه، و اشاره به مفاهیمی مانند عشق، صبر، رحمت الهی، و قناعت میپردازد. شاعر از جور زمانه شکایت دارد اما در عین حال به رحمت بیکران خداوند امیدوار است. همچنین، او از عشق و زیبایی معشوق سخن میگوید و تأکید میکند که در زندگی جای بهانهجویی نیست.
متن دارای مفاهیم عمیق فلسفی و عرفانی است که درک آن برای نوجوانان و بزرگسالان مناسب است. همچنین، برخی از ابیات نیاز به تفکر و تأمل دارند که برای سنین پایینتر ممکن است قابل درک نباشد.
غزل ۲۰۷۳ - ما را زبان شکوه ز جور زمانه نیست
یاقوت وار آتش ما را زبانه نیست ۱
با قد خم کسی که شود غافل از خدا
در خانه کمان، نظرش بر شانه نیست ۲
افغان که ناله من برگشته بخت را
در گوش خوابناک تو ره چون فسانه نیست ۳
حسن تو منتهی شده و صبر من تمام
تنگ است وقت ما و تو، جای بهانه نیست ۴
گر جرم من ز ریگ روان است بیشتر
شکر خدا که رحمت حق را کرانه نیست ۵
چون چشم وا کنم، که به وحشی غزال من
مد نگاه گرم، کم از تازیانه نیست ۶
شرب مدام، زندگی جاودان بود
آب حیات، غیر شراب شبانه نیست ۷
از موج، تازیانه گلگون می بس است
حاجت به ساز کردن چنگ و چغانه نیست ۸
افسردگی زم و زمان را گرفته است
فرقی میان پیر و جوان زمانه نیست ۹
قانع به خاکساریم از اوج اعتبار
صائب به صدر، چشم من از آستانه نیست ۱۰
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.