این شعر عاشقانه و عرفانی از صائب تبریزی، به موضوعاتی مانند عشق، ناز و نیاز، درد و رنج عشق، و غفلت از حقیقت میپردازد. شاعر با استفاده از تصاویر زیبا و استعارههای عمیق، احساسات و تجربیات عاشقانه و عرفانی را بیان میکند.
متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و عاشقانه است که درک آنها به بلوغ فکری و تجربهی زندگی نیاز دارد. همچنین، برخی از استعارهها و اشارات ممکن است برای مخاطبان جوانتر پیچیده باشد.
غزل ۲۰۵۱ - حسن ترا که ناز به اهل نیاز نیست
این ناز دیگرست که پروای ناز نیست ۱
از دیدن تو چون دل عشاق وا شود؟
در ابروی تو یک گره نیم باز نیست ۲
از ما متاب روی که آیینه ترا
روشنگری به از نظر پاکباز نیست ۳
از آه نارساست شب ما چنین رسا
افسانه گر دراز بود شب دراز نیست ۴
یوسف ز چشم شوخ زلیخا چه می کشد
شکر خدا که دیده یعقوب باز نیست! ۵
عشق تو یار جانی هفتاد ملت است
در هیچ پرده نیست که این نغمه ساز نیست ۶
سیل از بساط خانه به دوشان چه می برد؟
ملک خراب را غمی از ترکتاز نیست ۷
با اهل درد کار بود داغ عشق را
بر هر گلی که عطر ندارد گداز نیست ۸
صائب دل تو در پس دیوار غفلت است
ورنه کدام وقت در فیض باز نیست؟ ۹
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.