این متن شعری است که به موضوعات عشق، ارزش درونی، ناپایداری زندگی، و حماقتهای انسانی میپردازد. شاعر از بیقدری خود در مقابل گوهرهای معنوی سخن میگوید، عشق را بیثمر و تلاش در آن را بیهوده میداند، و به ناپایداری ثروت و زندگی اشاره میکند. همچنین، از تأثیر پیری و فریبهای دنیوی صحبت میکند.
محتوا شامل مفاهیم عمیق فلسفی و عرفانی است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، برخی از ابیات نیاز به تفسیر دارند و مناسب افرادی است که توانایی تحلیل متون ادبی را دارند.
غزل ۲۰۰۴ - گنجینه جواهر ما پاک گوهری است
نقدی که در خزانه ما هست بی زری است ۱
بر ما چه اعتراض که بی قدر و قیمتم؟
گوهر اگر به خاک فتد جرم جوهری است ۲
در کار عشق سعی به جایی نمی رسد
در بحر دست و پا زدن از ناشناوری است ۳
دارد دل ترا هوس از عشق بی نصیب
این شیشه چون تهی شود از می پر از پری است ۴
در اشک و آه اگر نکند صرف، غافل است
چون شمع زندگانی آن کس که سرسری است ۵
پیری چه خون که در جگر ما نمی کند
قد دوتای ما دویم چرخ چنبری است ۶
گفتار دلفریب تو در پرده حجاب
سیلاب عقل و هوش چو سر گوشی پری است ۷
باقی ز خیر کن زر و سیم فناپذیر
ای خواجه گر ترا هوس کیمیاگری است ۸
دلبسته هوا به نسیمی فتد ز پا
کوتاهی حیات حباب از سبکسری است ۹
صائب ز مال حرص یکی می شود هزار
بیدرد را گمان که غنا در توانگری است ۱۰
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.