این متن شعری از صائب تبریزی است که به موضوعاتی مانند عشق، رهایی، تقدیر، و طبیعت میپردازد. شاعر از دنیا به عنوان مکانی فریبنده برای ناآگاهان یاد میکند و عشق را به عنوان درد و داغی توصیف میکند که دل را پر میکند. همچنین، او به مفاهیمی مانند آزادی، اختیار، و تقدیر اشاره میکند و از طبیعت به عنوان نمادی برای احساسات و حالات درونی استفاده مینماید.
متن دارای مفاهیم عمیق فلسفی و عرفانی است که درک آنها نیاز به تجربه و بلوغ فکری دارد. همچنین، برخی از ابیات ممکن است برای مخاطبان جوانتر پیچیده یا سنگین باشد.
غزل ۲۰۰۳ - دنیا برای بیخبران عیش خانه ای است
مرغ حریص را گره دام، دانه ای است ۱
شور مرا نسیم بهاران بهانه ای است
هر شاخ گل، جنون مرا تازیانه ای است ۲
از اختیار ناقص خود دست شستن است
گر بحر بیکران جهان را کرانه ای است ۳
شوری که کوه سر به بیابان نهد ازو
بخت به خواب رفته ما را فسانه ای است ۴
آزاده ای که خاک نهادی است مشربش
بر صدر اگر قرار کند، آستانه ای است ۵
دل را بس است از دو جهان درد و داغ عشق
مرغ غریب را پر و بال آشیانه ای است ۶
زنهار پا برون منه از گوشه قفس
مطلب ز زندگانی اگر آب و دانه ای است ۷
چون آفتاب خنده بر آفاق می زند
آن را که همچو چهره زرین، خزانه ای است ۸
صحن چمن ز نغمه طرازان تهی شده است
از بلبلان به جای، همین آشیانه ای است ۹
صائب در کریم به محتاج بسته نیست
طاعت وسیله ای و عبادت بهانه ای است ۱۰
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.