غزل ۲۰۰۳ - دنیا برای بیخبران عیش خانه ای است

دنیا برای بیخبران عیش خانه ای است
مرغ حریص را گره دام، دانه ای است ۱

شور مرا نسیم بهاران بهانه ای است
هر شاخ گل، جنون مرا تازیانه ای است ۲

از اختیار ناقص خود دست شستن است
گر بحر بیکران جهان را کرانه ای است ۳

شوری که کوه سر به بیابان نهد ازو
بخت به خواب رفته ما را فسانه ای است ۴

آزاده ای که خاک نهادی است مشربش
بر صدر اگر قرار کند، آستانه ای است ۵

دل را بس است از دو جهان درد و داغ عشق
مرغ غریب را پر و بال آشیانه ای است ۶

زنهار پا برون منه از گوشه قفس
مطلب ز زندگانی اگر آب و دانه ای است ۷

چون آفتاب خنده بر آفاق می زند
آن را که همچو چهره زرین، خزانه ای است ۸

صحن چمن ز نغمه طرازان تهی شده است
از بلبلان به جای، همین آشیانه ای است ۹

صائب در کریم به محتاج بسته نیست
طاعت وسیله ای و عبادت بهانه ای است ۱۰