غزل ۲۷۹۱ - هر دلی را گر سوی گلزار، جانان خاستی

هر دلی را گَر سوی گُلْزار، جانانْ خاستی
در دلِ هر خارِ غَم، گُلْزارِ جانْ اَفْزاسْتی ۱

گَر نه جوشا جوشِ غَیرت، کَف بُرون انداختی
نَقْش بَندِ جانِ آتش رنگِ او، با ماسْتی ۲

وَرْ نبودی پَرده دارِ بَرق سوزان ماه را
این زمینِ خاک هَمچون آسْمان دَرواسْتی ۳

در رَهِ معشوقِ جانْ گَر پا و پَر، کار آمدی
ذَرّه ذَرّه در طَریقَش با پَر و باپاسْتی ۴

دیدهٔ نامَحْرَمان گَردیده بودی عشق را
خود طَنابِ خیمه‌‌هایِ جُمله بر دریاسْتی ۵

گَر نه خون آمیز بودی آبِ چَشمِ عاشقان
بر سَرِ هر آبِ چَشمی، نَقْشِ آن میناسْتی ۶

روز و شب گَر دیده بودی آتشِ عشقِ مرا
گرم رو بودی زمانه، دی زِ من فَرداسْتی ۷

خاکْ باشی خواهد آن معشوقِ ما، وَرْ نی از او
جایِ هر عاشق وَرایِ گُنبَد خَضْراسْتی ۸

حُسنِ شَمسِ الدّینِ تبریزی بَراَفکَندی نِقاب
گَرنه اَنْدَر پیشِ او فَرّاشِ لا، لالاسْتی ۹