این متن شعری است که به توصیف قدرت و عظمت الهی میپردازد. در آن، خداوند به عنوان موجودی توصیف میشود که جهان را میآفریند، آتش میزند، آسمانها را میشکافد و بر همه چیز تسلط دارد. همچنین، به صبر الهی و هدایت انسانها به سوی حقایق اشاره میشود.
این متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی است که ممکن است برای کودکان و نوجوانان کمسنوسال قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از استعارهها و نمادهای پیچیده نیاز به سطحی از بلوغ فکری دارد که معمولاً در سنین بالاتر یافت میشود.
غزل ۲۷۹۰ - بار دیگر ملتی برساختی، برساختی
سویِ جانِ عاشقانْ پَرداختی، پَرداختی ۱
بارِ دیگر در جهانْ آتش زدی، آتش زدی
تا به هفتم آسْمانْ بَرتاختی، بَرتاختی ۲
پَردهٔ هفت آسْمان بِشْکافتی، بِشْکافتی
گوی را در لامَکانْ انداختی، انداختی ۳
سویِ جانانْ بَرشُدی دامَن کَشان، دامَن کَشان
جانها را یک به یک بِشْناختی، بِشْناختی ۴
دَرزدی در طورِ سینا آتشی، نو آتشی
کوه را و سنگ را بُگْداختی، بُگْداختی ۵
بود در بَحْرِ حَقایق، موجها در موجها
بر سَرِ آن بَحْر، جان میباختی میباختی ۶
صَبر کردی تا که دریا رام گشت و رام گشت
بَهرِ کَشتی بادبانْ اَفْراختی، اَفْراختی ۷
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.