این متن شعری عاشقانه است که با استفاده از تصاویر و استعارههای زیبا، احساسات عمیق عاشقانه و وابستگی به معشوق را بیان میکند. شاعر از عناصر طبیعت مانند زلف، سلسبیل، خورشید، لاله و غیره برای توصیف عشق و زیبایی معشوق استفاده کرده است.
متن دارای مفاهیم عمیق عاشقانه و استعارههای پیچیده است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، برخی از تصاویر و مفاهیم نیاز به سطحی از بلوغ عاطفی و ادبی دارند.
غزل ۱۹۳۶ - در هر دلی که ریشه کند پیچ و تاب عشق
پیوسته همچو زلف، سرش در کنار اوست ۱
موج سراب می شمرد سلسبیل را
دلداده ای که تشنه بوس و کنار اوست ۲
پیراهنش قلمرو جولان یوسف است
هر پرده دلی که در او خارخار اوست ۳
چینی که از جبین نگشاید به زور می
غافل مشو که سکه دارالعیار اوست ۴
خونابه ای که می چکد از مو به موی ما
بی اختیار دیده و دل، از فشار اوست ۵
آن پادشاه حسن که منظور صائب است
خورشید، صید سلسله مشکبار اوست ۶
آن روی لاله رنگ که دل داغدار اوست
چشم سهیل، خال لب جویبار اوست ۷
رنگی که ریخت در قدح لعل، آفتاب
ته جرعه ای ز لعل لب آبدار اوست ۸
با آن فروغ حسن، جگر گوشه سهیل
برگ خزان رسیده ای از لاله زار اوست ۹
هر شبنمی که هست درین باغ و بوستان
گل را بهانه ساخته آیینه دار اوست ۱۰
گردون که نعل اوست در آتش ز آفتاب
چون سبزه زیر سنگ ز کوه وقار اوست ۱۱
از دیده نظارگیان می برد غبار
هر مصحف دلی که به خط غبار اوست ۱۲
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.