این شعر از صائب تبریزی، شاعری که به اهل توکل اشاره دارد، با تصاویر زیبا از طبیعت و عشق، به بیان مفاهیم عمیق معنوی و عرفانی میپردازد. شعر با استفاده از عناصری مانند گل، بلبل، و خال عنبرین، به تأمل در زندگی و عشق دعوت میکند.
مفاهیم عمیق عرفانی و استفاده از استعارههای پیچیده ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، برخی از مضامین مانند عشق و تأمل در زندگی نیاز به بلوغ فکری دارد.
غزل ۱۹۱۳ - شاخی که چار فصل پر از میوه و گل است
دست ز کار رفته اهل توکل است ۱
چون عاشقی کند به دل جمع عندلیب؟
در گلشنی که غنچه پریشانتر از گل است ۲
نقش مراد دیده جوهرشناس ماست
چین جبین که جوهر تیغ تغافل است ۳
زان خال عنبرین نتوان سرسری گذشت
هر نقطه زین صحیفه محل تأمل است ۴
صائب درین زمانه نمکدان عشق را
شوری که مانده است همین شور بلبل است ۵
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.