این متن شعری از صائب تبریزی است که مضامین مختلفی مانند قناعت، عشق، دوری از دنیاپرستی، و ارزش عزلت و آبرو را بیان میکند. شاعر با استفاده از تصاویر شعری مانند درخت بیبر، هما، و کوثر، مفاهیم اخلاقی و عرفانی را منتقل میکند.
متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و اخلاقی است که درک آنها برای مخاطبان زیر 15 سال ممکن است دشوار باشد. همچنین، برخی از استعارهها و اشارات تاریخی یا ادبی نیاز به دانش پیشزمینه دارند.
غزل ۱۸۸۰ - دستی که ریزشی نکند شاخ بی برست
نخلی که میوه ای ندهد خشک بهترست ۱
زنهار تن به سایه بال هما مده
تا آفتابروی قناعت میسرست ۲
از ناله مس مکن، نکند گوش اگر فلک
گل گوش هوش دارد اگر باغبان کرست ۳
گر پاکشی به دامن خود، به ز جنت است
ور حفظ آبروی کنی، به ز کوثرست ۴
دنیا پرست روی به عقبی نمی کند
هر هفت، پیش زشت به از هفت کشورست ۵
در زیر پای عشق فتاده است آسمان
عشق این سواد را، تل الله اکبرست ۶
از نعل واژگون مرو از راه زینهار
در زیر موج ریگ روان آب کوثرست ۷
صائب کسی که گوشه عزلت گزیده است
در چشمها عزیز چو گوگرد احمرست ۸
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.