شاعر در این متن از دل خود به عنوان منبع الهام، آرامش و حل مشکلات یاد میکند. او احساس میکند که دلش مانند باغ بهار، طوطی، دریا، ماه و خورشید است و نیازی به دیگران ندارد. شاعر همچنین به خودکفایی و بینش درونی خود اشاره میکند.
متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی است که درک آن برای سنین پایینتر دشوار است. همچنین، استفاده از استعارهها و نمادهای پیچیده نیاز به سطحی از بلوغ فکری دارد.
غزل ۱۸۷۹ - آن بلبلم که باغ و بهارم دل خودست
آن طوطیم که آینه دارم دل خودست ۱
دستم نمی رسد به گریبان ساحلی
زین بحر بیکنار کنارم دل خودست ۲
هر مشکلی که بود گشودم به زور فکر
مانده است عقده ای که به کارم دل خودست ۳
چون ماه چارده به سر خوان آفتاب
پیوسته رزق جان فگارم دل خودست ۴
از دیگران چراغ نخواهد مزار من
کز سوز سینه شمع مزارم دل خودست ۵
از شرم نیست بال و پر جستجو مر
چون باز چشم بسته شکارم دل خودست ۶
فارغ ز نور عاریه چون چشم روزنم
خورشید و ماه لیل و نهارم دل خودست ۷
صائب به سرمه دگران نیست چشم من
روشنگر دو دیده تارم دل خودست ۸
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.