این متن شعری عرفانی و اخلاقی است که به موضوعاتی مانند عشق، توبه، صبر و استقامت در برابر سختیها میپردازد. شاعر از استعارههای زیبایی مانند 'خال لب ستاره صبح قیامت' و 'سرو قامت' برای بیان احساسات خود استفاده کرده است. همچنین، مفاهیمی مانند امید، کرامت، ندامت و قیامت در این شعر به چشم میخورد.
متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و اخلاقی است که درک آنها به بلوغ فکری و تجربهی زندگی نیاز دارد. همچنین، استفاده از استعارههای پیچیده ممکن است برای مخاطبان جوانتر دشوار باشد.
غزل ۱۸۷۱ - آن خال لب ستاره صبح قیامت است
عمر دوباره سایه آن سرو قامت است ۱
آنجا که آفتاب حوادث شود بلند
در ابر می گریز که حصن سلامت است ۲
بر قدر محنت است اگر پله ثواب
ما را ثواب کعبه ز سنگ ملامت است ۳
ما را امید کام دل از زلف یار نیست
گر می دهد به ما دل ما را، کرامت است ۴
این تخم توبه ای که تو در خاک کرده ای
موقوف آبیاری اشک ندامت است ۵
هر شاخ گل که جلوه درین باغ می کند
از خاک برگرفته آن سروقامت است ۶
خاک به سر، که چوب عصا در ره طلب
یک گام پیشتر ز تو در استقامت است ۷
صائب جواب آن غزل است این که گفته اند
مصحف سفید گشت، نشان قیامت است ۸
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.