این شعر از صائب تبریزی، زندگی گذرا و فانی انسان را به تصویر میکشد و بر اهمیت گذراندن زندگی با آرامش و بدون دلبستگی به دنیای فانی تأکید دارد. شاعر از عناصر طبیعت مانند گل، صبح، لاله و نسیم برای بیان این مفهوم استفاده میکند.
مفاهیم عمیق فلسفی و عرفانی موجود در شعر ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از استعارههای پیچیده و زبان ادبی بالا نیاز به سطحی از بلوغ فکری دارد.
غزل ۱۸۳۰ - خوش آن که چون گل ازین گلستان دمید و گذشت
چو صبح یک دو نفس سرسری کشید و گذشت ۱
نریخت رنگ اقامت درین خراب آباد
سری چو ماه به هر روزنی کشید و گذشت ۲
به قدر آنچه سرانجام توشه باید کرد
درین رباط پر از وحشت آرمید و گذشت ۳
پناه برد به دارالامان خاموشی
ز زخم تیغ زبان خون خود خرید و گذشت ۴
فریب نعمت الوان نوبهار نخورد
چو لاله کاسه پر خون به سر کشید و گذشت ۵
دلم ز منت آب حیات گشت سیاه
خوش آن که تشنه به آب بقا رسید و گذشت ۶
هزار غنچه دل واکند سبکروحی
که چون نسیم بر این گلستان وزید و گذشت ۷
گذر ز چرخ مقوس به قد همچو خدنگ
که هر که ماند به زیر فلک خمید و گذشت ۸
خوشا کسی که ازین باغ پر ثمر صائب
به جای میوه سر انگشت خود گزید و گذشت ۹
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.