غزل ۱۸۲۹ - ز من مپرس که چون بر تو ماه و سال گذشت

ز من مپرس که چون بر تو ماه و سال گذشت
که روز من به شتاب شب وصال گذشت ۱

درین ریاض من آن عندلیب دلگیرم
که نوبهار و خزانم به زیر بال گذشت ۲

گرفت دامن من چون گلاب، گریه تلخ
چو گل به هفته عمری که بی ملال گذشت ۳

کنون که گشت زمین گیر حیرت، آغوشم
ازین چه سود که بر خاکم آن نهال گذشت؟ ۴

چراغ کشته من در گرفت بار دگر
ز بس که یار ز خاکم به انفعال گذشت ۵

اگر چه خضر بود ساقی و می آب حیات
نمی توان ز لب خشک چون سفال گذشت ۶

مکن به خوردن خشم و غضب ملامت من
نمی توانم ازین لقمه حلال گذشت ۷

تمام حیرت دیدار و آه افسوسم
اگر چه زندگیم جمله در وصال گذشت ۸

به کوچه قلم افتاد تا رهم صائب
به پیچ و تاب مرا عمر همچو نال گذشت ۹