غزل ۱۸۰۰ - ز چاک سینه خود هر که قبله گاهش نیست

ز چاک سینه خود هر که قبله گاهش نیست
به هیچ وجه به درگاه قرب راهش نیست ۱

ز آه سرد بود بادبان کشتی دل
به هیچ جا نرسد هر دلی که آهش نیست ۲

غرض ز وسعت میدان لامکان، شان است
وگرنه غیر دل تنگ جلوه گاهش نیست ۳

حضور خاطر دیوانه مشربان وحشی است
من و سراسر دشتی که یک گیاهش نیست ۴

ز انفعال رسیدم به این بارگاه قبول
خوش آن گنه که به جز شرم عذر خواهش نیست ۵

حنای عقده گشایی به ناخنی بسته است
که غیر سینه مجروح دستگاهش نیست ۶

به روی بستر گل خواب می کند مرغی
که شب به غیر پر و بال خود پناهش نیست ۷

منم که خانه به دوش توکلم ورنه
کدام قطره که در بحر، خانه خواهش نیست؟ ۸

اگر چه گل دگری می زند به دستارش
چه فتنه هاست که در نرگس سیاهش نیست ۹

ز هر دلی که سفر می کند غبار ملال
به غیر سینه صائب قرارگاهش نیست ۱۰