غزل ۱۷۹۹ - خراب چشم تو اندیشه عتابش نیست

خراب چشم تو اندیشه عتابش نیست
که می پرست غم از تلخی شرابش نیست ۱

بیاض گردن او در کتابخانه حسن
سفینه ای است که حاجت به انتخابش نیست ۲

گلی است چهره خندان آن بهار امید
که زیر پوست رگ تلخی گلابش نیست ۳

عجب که نامه امید من رسد به جواب
که گر به کوه رسد ناله ام، جوابش نیست ۴

به چشم جوهریان رشته ای است بی گوهر
ز عشق او رگ جانی که پیچ و تابش نیست ۵

بنای طاقت اگر کوه بیستون شده است
حریف جلوه ناز گران رکابش نیست ۶

ملایمت طمع از زاهدان خشک مدار
که هر گلی که ز کاغذ بود گلابش نیست ۷

نداده اند ترا چشم خرده بین، ورنه
کدام نقطه که در سینه صد کتابش نیست؟ ۸

چراغ شهرت پروانه عالم افروزست
وگرنه کیست که او داغ یا کبابش نیست؟ ۹

ز روی خلق کجا شرم می کند صائب
سیه دلی که ز کردار خود حجابش نیست ۱۰